Ferme de Macon

Een meisje verlaat de superette, een klein dorps-supermarktje. We groeten het meisje met een vriendelijk “Bonjour!”en gaan de superette binnen. We zijn met zijn drieën al sinds kwart over vier in Macon. Nu, een uur later, zijn we op pad gestuurd om drinken te kopen voor de groep die nog komen moet. Hakkelend en stotend bestellen we in ons beste Frans wat we willen. Even daarna rijden we met volgeladen auto het hele centrum van ‘dampend’ Macon weer door om een halve minuut later de spullen weer uit te laden voor Ferme de Macon. Het is nu half 6.

Om kwart over 8 is iedereen binnen: producers, engineers, bandleden en een hele hoop nieuwe media specialisten. Het eten en ‘een centraal momentje’ later begint het bij iedereen te kriebelen. De engineers beginnen met het structureel binnenvallen van ieders kamer in de hoop dat ene kamertje te vinden waar elke vierkante centimeter perfect is voor muziek. Personen die de suites bezetten worden genadeloos weggebonjourd.

Een centraal momentje

De al aanwezige bandleden van Coltrane houden ondertussen de buren wakker. De drummer is nieuwe vellen op zijn drums aan het zetten en test elke stukje op de toon en nagalm. Zelfs Joël, de kok, heeft hier zijn zegje over en vindt de linkerschroef iets te strak. Net iets te veel ‘Pats’ en te weinig ‘Boem’.

Bij het nieuwe media legertje vallen er wat plannetjes in het water door het slechte internet, maar worden ook gelijk weer nieuwe plannen gesmeed om te zorgen dat alles wel werkt. Zelfs hier kriebelt het. De hobbymuzikanten hebben hun eigen kleine studiootje opgezet.

Audioset

Band in a Barn is van start. De producers en engineers hebben hun plek gevonden. De drums klinken perfect en de harde schijven brommen stil op de achtergrond. De meeste gebruikte quote tijdens de voorstelronde lijkt bijna voelbaar in de lucht. “Ik heb er zin in!”